افلاطونیان متاخر /کریم مجتهدی /پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
افلاطونیان متاخر /کریم مجتهدی /پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
بخش دوم و مختصرتر دربردارنده مطالبی است از قرن پنج و شش میلادی تا قرن نوزدهم. بخش نخست با فصلی درباره ادریوس اهل اسکندریه و نومنیوس اهل آپامه آغاز می شود و با فصلی درباره آمونیاس ساکاس ادامه می یابد. سپس بحث مفصلی می آید درباره افلوطین و نظام فکری او که در آن نظریه صدور محوریت دارد. افلوطین شاگرد آمونیاس ساکاس بوده است و استاد فرفریوس. بنابراین در ادامه این فصول بخشی هم به فرفریوس اختصاص یافته است که برا اهل منطق به عنوان نویسنده ایساغوجی شناخته شده و تدوین کننده تاسوعات افلوطین نیز بوده است.
پس از فرفریوس از متفکر مشهور دیگر جاملیک/ یامبلیخوس سخن گفته شده که در اندیشه او جنبه های فیثاغورسی و غنوصی برجستگی بیشتری یافته است. سپس بخش مفصلی از کتاب (بیش از صد و شصت صفحه) به بحث در مورد ابرقلس (پروکلس) اختصاص پیدا کرده است. این بخش را احتمالا می توان مفصل ترین تک نگاری در زبان فارسی درباره این متفکر به لحاظ تاریخی بسیار بااهمیت دانست که مفسر آثار افلاطون بر اساس رویکردهای فکری خود بوده است.
در ادامه این بخش مفصل، گزارش مجملی آمده است از زندگانی و افکار داماسکیوس. او از جمله فلاسفه ای است که در زمان خسرو انوشیروان به ایران پناه آورده بوده و زندگی او از این جهت نیز برای ما ایرانیان جالب توجه است.
قسمت انتهایی بخش نخست، بحثی است درباره تقابل و تعامل سنت های فکری افلاطونی با مسیحیت که رفته رفته در امپراتوری رومی استقرار و تفوق می یابد؛ نظام فکری مسیحیت با اندیشه نوافلاطونی تعامل داشته (که نمونه بارز این تعامل مثلا بخش هایی از انجیل یوحناست) و از سوی دیگر میانشان رقابتی سخت و تقابلی چشمگیر برقرار بوده است.
بخش دوم با بحثی درباره بوئتیوس نویسنده کتاب مشهور «تسلای فلسفه» آغاز می شود و با گزارشی تاریخی ادامه پیدا می کند در مورد نهضت سیاسی- فرهنگی شارلمانی، نهضت فرهنگی کارولنژین و اشخاصی مانند آلکویین اهل یورک، رابن مور، ژان اسکوت اریژن (که درباره او و از جمله نسبت فلسفه اش با فلسفه ابن سینا در کتاب نسبتا با تفصیل بیشتر بحث شده) و مارگریت پورت.
سپس فصلی آمده است تحت عنوان «نگاهی اجمالی به سیر تحولی افکار افلاطونیان متاخر در جهان غرب تا عصر حاضر» و در آن مختصرا از پسلوس، مدرسان مکتب شارتر (فولبر، ایو شارتر، ژیلبر لاپوره، تیاری شارتر، گیوم کونش، ژان سالزبوری، برنار سیلوستر)، گروس تست، مایستر اکهارت، افلاطونیان فلورانس، شارل بویه، فرانسیسکو پاتریزی، افلاطونیان کمبریج، شلایر ماخر، و بالاخره ویکتور کوزن سخن گفته شده است. کتاب به روال دیگر کتاب های کریم مجتهدی مقدمه و موخره ای هم دارد تحت عنوان های «سخنی کوتاه با خوانندگان» و «چند نکته پایانی» که هر دو خواندنی است و آموزنده.
فلسفه: افلاطون به مثابه سنت
- افلاطونیان متاخر
- کریم مجتهدی
- پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی
- 35000 تومان
آخرین کتاب کریم مجتهدی، اثری برای آشنایی با جریان های افلاطونی و نوافلاطونی و شناخت برخی چهره های مهم در این حوزه و مشاهده روند پرفراز و نشیب این ماجرای فکری- فلسفی در طول تاریخ است. کتاب در دو بخش عمده تدوین شده است؛ بخش اول و مفصل تر، شامل فصولی است درباره شخصیت های نامدار افلاطونی و نوافلاطونی در روزگاران متقدم تر، از اندکی پیش از میلاد مسیح تا پانصد سالی پس از میلاد.
بخش دوم و مختصرتر دربردارنده مطالبی است از قرن پنج و شش میلادی تا قرن نوزدهم. بخش نخست با فصلی درباره ادریوس اهل اسکندریه و نومنیوس اهل آپامه آغاز می شود و با فصلی درباره آمونیاس ساکاس ادامه می یابد. سپس بحث مفصلی می آید درباره افلوطین و نظام فکری او که در آن نظریه صدور محوریت دارد. افلوطین شاگرد آمونیاس ساکاس بوده است و استاد فرفریوس. بنابراین در ادامه این فصول بخشی هم به فرفریوس اختصاص یافته است که برا اهل منطق به عنوان نویسنده ایساغوجی شناخته شده و تدوین کننده تاسوعات افلوطین نیز بوده است.
پس از فرفریوس از متفکر مشهور دیگر جاملیک/ یامبلیخوس سخن گفته شده که در اندیشه او جنبه های فیثاغورسی و غنوصی برجستگی بیشتری یافته است. سپس بخش مفصلی از کتاب (بیش از صد و شصت صفحه) به بحث در مورد ابرقلس (پروکلس) اختصاص پیدا کرده است. این بخش را احتمالا می توان مفصل ترین تک نگاری در زبان فارسی درباره این متفکر به لحاظ تاریخی بسیار بااهمیت دانست که مفسر آثار افلاطون بر اساس رویکردهای فکری خود بوده است.
در ادامه این بخش مفصل، گزارش مجملی آمده است از زندگانی و افکار داماسکیوس. او از جمله فلاسفه ای است که در زمان خسرو انوشیروان به ایران پناه آورده بوده و زندگی او از این جهت نیز برای ما ایرانیان جالب توجه است.
قسمت انتهایی بخش نخست، بحثی است درباره تقابل و تعامل سنت های فکری افلاطونی با مسیحیت که رفته رفته در امپراتوری رومی استقرار و تفوق می یابد؛ نظام فکری مسیحیت با اندیشه نوافلاطونی تعامل داشته (که نمونه بارز این تعامل مثلا بخش هایی از انجیل یوحناست) و از سوی دیگر میانشان رقابتی سخت و تقابلی چشمگیر برقرار بوده است.
بخش دوم با بحثی درباره بوئتیوس نویسنده کتاب مشهور «تسلای فلسفه» آغاز می شود و با گزارشی تاریخی ادامه پیدا می کند در مورد نهضت سیاسی- فرهنگی شارلمانی، نهضت فرهنگی کارولنژین و اشخاصی مانند آلکویین اهل یورک، رابن مور، ژان اسکوت اریژن (که درباره او و از جمله نسبت فلسفه اش با فلسفه ابن سینا در کتاب نسبتا با تفصیل بیشتر بحث شده) و مارگریت پورت.
سپس فصلی آمده است تحت عنوان «نگاهی اجمالی به سیر تحولی افکار افلاطونیان متاخر در جهان غرب تا عصر حاضر» و در آن مختصرا از پسلوس، مدرسان مکتب شارتر (فولبر، ایو شارتر، ژیلبر لاپوره، تیاری شارتر، گیوم کونش، ژان سالزبوری، برنار سیلوستر)، گروس تست، مایستر اکهارت، افلاطونیان فلورانس، شارل بویه، فرانسیسکو پاتریزی، افلاطونیان کمبریج، شلایر ماخر، و بالاخره ویکتور کوزن سخن گفته شده است. کتاب به روال دیگر کتاب های کریم مجتهدی مقدمه و موخره ای هم دارد تحت عنوان های «سخنی کوتاه با خوانندگان» و «چند نکته پایانی» که هر دو خواندنی است و آموزنده.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم مهر ۱۳۹۶ ساعت 8:22 توسط زانيار«نظام مشرفي نبي كندي» 09365956068
|
این وبلاگ در تاریخ19-04-1393 در پایگاه ستاد ساماندهی ثبت گردیده